Aynı şehirde; "ben varım, sen varsın ama biz yokuz" demek ne acı...
Haydi gel, türkü söyleyelim bari...
Yada, gel bir çay içip eski güzel günlerle avunalım...
"Yalnız insan asla mutlu olamaz" derler,
Halt etmişler onlar.
Yalnızca kendinden sorumlu olmak ne güzel.
Ohhh, dünya varmış.
Yalnız bir adam tanıdım, yüreği pamuktan.
Gönlü harap olmuş yorgunluktan.
Ne geçerse yüreğinden, dökülürdü o an dilinden.
Öylesine hüzün doluydu ki;
O nasıl bir hüzündü,
O nasıl bir bakış,
Belli ki çok şey görmüş,
Çok şeyler yaşamış.
İşlemiş yüreğinin üzerine sıkıntısını
Nakış nakış, hece hece...
Aynaya baktım, yalnız bir adam gördüm.
Yüreği şubat, gözleri eylüldü,
Hazan yaprakları gibi buruktu, dilinden dökülen sözleri...
Bir su damlasına sığdırmıştı dertlerini.
Yalnızlığıydı onun her şeyi,
Bir başına olma tutkusu da bu yüzdendi.
Kuşlar gibi özgür olmaktı tek dileği...
Bir gün yalnız bir adam tanıdım,
Unutmak istiyordu her şeyi...
Yalnız kalmak, anılarından uzaklaşmaktı isteği.
Gökyüzüne bakarak şöyle dedi;
Hayatı alma ciddiye,
Bu devran böyle gelmiş, böyle gider.
Sen sen ol! Çok inanma kendine...
Ş.ÜNAL
